Bekledim... Hep bekledim... Gözlerime kan çöktü uykusuzluktan, bedenimi taşımaz oldu bacaklarım... Sarsıldım... Tökezledim...

Belki işlediğim günahların bedeliydi beni nefes nefese getiren, belki de sınırsız isteklerimin engeliydi... Kara bir bulut çökmüştü üzerime ve karartmıştı tüm yaşamımı... Gök gürültüsü... Yağmur... Şimşek...

Bir kere doğmadı şafaklarımda güneş, bir kere açmadı rengarenk çiçeklerim... Seller sürükledi sevdalarımı, batık bir okyanus dibinde kaldı umutlarım...

Ne ekmek su gibi yaşayabildim hayatı, ne cengaver bir atlı gibi geçebildim sırat’ı... Hep bir şeylerin eksikliğini yaşadım...

Ya topum olur ayakkabım olmaz, ya pantolonum olur çorabım olmaz, ya defterim olur kitabım olmazdı...

İki yakası bir araya gelmeyen bir baba ve çilenin elinde dokuz doğuran bir ananın dokuzuncu çocuğuydum...

Kimine göre yaşam, tereyağı bal sürülü ekmekten acıktıkça ısırmak, kimine göre de bol nimetli hikayelerle açlığını bastırmaktı... Nihayetinde yaşam, bize ayrılmış süreyi doldurmaktı...

İşte bu zaman zarfında, az da olsa insanlar gördüm, insancıklar arasında...

Eğilmeyecek kadar gururlu, ele ayağa düşmeyecek kadar onurluydular... Belki çetin bir savaşın son muharipleriydi bunlar... Belki de özünü yitirmiş sefil şehirlerin ayakta duran son muzdaripleriydi...

Geldiler... Gördüler... Gittiler...

Doğdular... Yaşadılar... Ve öldüler...

Ne bir iz kaldı yaşamlarında, ne de rızadan yana iki çift söz edildi arkalarında...

Sessizce geldiler... Sessizce gittiler...

Kurbandılar; kanı beş para etmez insanların kuru heveslerine adandılar...

Fidandılar; boy gösterip dağ yamaçlarında püskürdükçe budandılar...

Velhasıl insandılar... İnsandılar... İnsandılar...

İnsan olmanın şerefine nail olanlara...